Śmiało możemy mówić o fenomenie "Glee", bo to już więcej niż popularny serial. W końcu Michelle Obama nie zaprasza obsady wszystkich telewizyjnych produkcji na święta do Białego Domu. A wesoła trupa "Glee" uświetniła zeszłoroczną Wielkanoc u prezydenckiej pary. Album z piosenkami w ich wykonaniu sprzedał się do tej pory w 9 milionach egzemplarzy, zaś występy na żywo cieszą się niesłabnącym zainteresowaniem widzów. Podobnie jak sam serial, którego drugi sezon w Stanach właśnie dobiega końca. Trzeci wystartuje jeszcze w tym roku, zapewne jesienią.

Wydawałoby się, że szkolny chór to synonim nudy i obciachu. Jednak przy odrobinie talentu nawet z najmniej obiecującego pomysłu można wycisnąć Złoty Glob – "Glee' w tym roku zgarnęło aż trzy prestiżowe statuetki, w tym dla najlepszej telewizyjnej komedii. I cztery nagrody Emmy. Czym serial o grupie rozśpiewanych nastolatków z przeciętnej szkoły średniej w Ohio tak ujął widzów i krytyków?

Po pierwsze bohaterowie. W przeciwieństwie do bazującego na dość podobnym musicalowym pomyśle disnejowskiego "High School Musical" bohaterowie "Glee" nie są jakimiś upudrowanymi kukłami, tylko nastolatkami z krwi i kości – borykają się z odrzuceniem, własną seksualnością albo kalectwem. Także dorośli poza wyśpiewywaniem kolejnych hitów wiodą całkiem normalne – czyli skomplikowane – życie. Jak założyciel szkolnego chóru New Directions Will Schuester (Matthew Morrison), który boryka się z małżeńskimi kłopotami, tłumionym uczuciem do koleżanki z pracy Emmy (Jayma Mays) oraz zatruwającą mu życie i wiecznie spiskującą trenerką cheerleaderek Sue Sylvester (Jane Lynch – uhonorowana za swoją rolę Złotym Globem).

Po drugie taniec i muzyka. Grupa świetnie dobranych, zharmonizowanych, a przy tym różnorodnych głosów, którą tworzą członkowie "Glee", śpiewa wszystko. Do tego tańczy i gra w sposób niewywołujący irytacji – bo to przede wszystkim zdolni aktorzy, nie tylko wokaliści.