Karla Homolka – posłuszna żona

W 1990 r. Karla Homolka zaręczyła się z bogatym księgowym - Paulem Bernardo. Gdy Paul dowiedział się, że jego żona nie jest już dziewicą, zażądał w zamian jej młodszej siostry. Karla zgodziła się na zachciankę męża i z wielką skrupulatnością zaczęła planować akcję pozbawienia Tammy dziewictwa. Podczas świątecznej kolacji, 23.12.1990 r., Tammy została odurzona narkotykami i zgwałcona przez Paula, podczas gdy Karla znieczulała ją halotanem, a potem sama przyłączyła się do orgii. Małżeństwo oświadczyło, że Tammy zmarła na skutek zakrztuszenia swoimi wymiocinami, w rzeczywistości zgon nastąpił w wyniku podania zbyt dużej dawki narkotyku. Karla i Paul zabili jeszcze dwie młode kobiety, które posłuszna żona zwabiała do domu na życzenie męża, a ten gwałcił je i zabijał. Ciała ofiar ćwiartowali i wyrzucali. W ciągu 2 lat Paul zgwałcił 11 kobiet, co uwiecznił na nagraniach. Karla została skazana na 12 lat więzienia, a Paul na dożywocie.

Beverly Allitt – anioł śmierci

W 1991 r. Beverly Allitt została zatrudniona na oddziale dziecięcym szpitala Kesteven w Wielkiej Brytanii. Wtedy wszyscy odbierali ją jako opiekuńczą i sympatyczną pielęgniarkę. W ciągu 58 dni jej pracy zauważono znaczący wzrost śmiertelności wśród dzieci. Sprawa została bardzo szybko rozwiązana. Ustalono, że Beverly wstrzykiwała małym pacjentom potas lub insulinę, które prowadziły do poważnych zaburzeń układu krążenia. Swoim eksperymentom poddała trzynaścioro dzieci, czworo z nich zmarło, a dziewięcioro doznało poważnych obrażeń. Motywy zbrodni nie są znane, psycholodzy twierdzą, że mogły wynikać z syndromu Munchausena (chęć krzywdzenia innych, aby zwrócić na siebie uwagę). Beverly Allitt została skazana na 30 lat więzenia.

Andrea Yates – dzieciobójczyni

Andrea Yates 20 czerwca 2001 r. utopiła w wannie pięcioro swoich małych dzieci, za co została skazana na dożywocie. Według psychiatrów cierpiała na „depresję poporodową z cechami psychotycznym”, co było prawdopodobną przyczyną zbrodni. Sama Yates mówiła, że była „złą matką” i chciała "uchronić dzieci przed wiecznym potępieniem". W 2006 r. została uniewinniona z powodu niepoczytalności i umieszczona w ośrodku dla chorych umysłowo.

Aileen Wuornos – modliszka

Aileen Wuornos przyszła na świat w patologicznej rodzinie. W wieku 14 lat zaszła w ciążę i oddała dziecko do adopcji, po czym została prostytutką. Za pieniądze otrzymane po śmierci brata wyjechała na Florydę, gdzie rozpoczął się dla niej okres przestępstw i nieudanych związków. W końcu biseksualna i nienawidząca mężczyzn Aileen związała się z  Tyrią Moore. Pierwszej zbrodni dokonała w 1889 r. Ofiarą był 51-letni mężczyzna, który zginął od pięciu strzałów w klatkę piersiową, a jego ciało odnaleziono w lesie, zawinięte w gumowy dywan. W ciągu roku Aileen zastrzeliła kolejnych sześciu mężczyzn. Na wszystkie ofiary czekała przy drodze, jako autostopowiczka, a zabijała, gdyż byli mężczyznami. Na skutek intrygi Tyrii Moore i śledczych, Aileen Wuornos przyznała się do winy. W 1992 r. została skazana na 6-krotną karę śmierci. Wyrok wykonano 09.10.2002 r. przez wstrzyknięcie trucizny.

Rosemary West – łowczyni nastolatek

Rosemary West w 1968 r. zamieszkała wraz z 27-letnim Fredem Westem i jego dwiema córkami  w hrabstwie Gloucestershire (miała wówczas 15 lat). Fred i Rosemary zwabiali do swego domu młode dziewczęta, proponując im nocleg lub pracę w roli opiekunki do dziecka.  Nieświadome niczego kobiety chętnie przyjmowały pomoc, w konsekwencji były torturowane, gwałcone i zabijane. Małżeństwo ćwiartowało ofiary i zakopywało je w ogrodzie i na okolicznych łąkach. Zabójstwa wyszły na jaw, kiedy policja rozpoczęła śledztwo w sprawie zaginięcia jednej z córek Westów - Heather. Fred przyznał się do zbrodni i wskazał miejsce w ogrodzie, gdzie od 7 lat leżało ciało dziewczyny.  24 lutego 1994 r. znaleziono 12 ciał kobiet - 9 w ogrodzie Westów, a 3 kolejne na pobliskich polach. Wśród ofiar, oprócz Heather i przypadkowych dziewcząt, znalazła się także pierwsza żona Freda, jego ciężarna kochanka i najstarsza córka. Według prokuratury, to właśnie Rosemary była właściwą morderczynią, a Fred jedynie pomagał przy ćwiartowaniu zwłok. W 1995 r. Fred powiesił się w celi, a jego żona została skazana na dożywocie za 10 zabójstw. Podejrzewa się jednak, że ofiar było znacznie więcej.

Jane Toppan – „opiekunka” umierających

Jane Toppan urodziła się w 1854 r. w Massachusetts. Jej matka zmarła, gdy ta była niemowlęciem, a chory umysłowo ojciec oddał ją do sierocińca. W 1885 r. zapisała się na kurs pielęgniarski i rozpoczęła pracę w szpitalu w Cambridge. Jane prowadziła szalone eksperymenty zmieniając chorym dawki morfiny i atropiny, a następnie obserwując ich wpływ na ośrodkowy układ nerwowy. Młoda pielęgniarka podawała pacjentom truciznę, a z ich śmierci czerpała przyjemność seksualną - kładła się do łóżek ofiar i oczekiwała na ich ostatnie tchnienie. W 1901 r. Jane rozpoczęła pracę jako prywatna pielęgniarka u Aldena Davisa, którego żonę wcześniej zabiła. Wkrótce potem do grona ofiar pielęgniarki dołączył pracodawca i jego córki. Jane została zdemaskowana, kiedy rodzina Davisa poddała ciało jednej z jego córek sekcji zwłok. Badania toksykologiczne wykazały obecność trucizny w jej organizmie. 26.10.1901 r. Jane Toppan została aresztowana, a w trakcie procesu przyznała się do popełnienia 11 morderstw. Sąd uznał ją za niepoczytalną i umieścił w szpitalu psychiatrycznym. Niedługo po procesie wyszło na jaw, że Jane przyznała się adwokatowi nie do 11, a do 31 zbrodni.

Bella Sorenson Gunness – Czarna Wdowa

W 1876 r. Bella Sorenson Gunness wyemigrowała z Norwegii do USA, gdzie poślubiła  Maxa Sorensena. Młodzi małżonkowie zamieszkali w Austin w stanie Illinois, a wkrótce po tym urodziło im się troje dzieci. W 1900 r. Max zmarł, a prowadzone przez Bellę  pensjonat i piekarnia spłonęły w tajemniczych okolicznościach. Młoda wdowa, wzbogacona o pokaźne odszkodowania, wyprowadziła się wraz z potomstwem do niewielkiej wsi La Porte w stanie Indiana. Tam poznała swojego drugiego męża – Petera Gunnessa. Ich małżeństwo zakończyło się błyskawicznie – Peter zmarł w 1902 r. od rany głowy zadanej siekierą, która, jak tłumaczyła zrozpaczona małżonka, „zsunęła się z półki wprost na jego głowę”. Tragedia, jaka ją spotkała, została ponownie zrekompensowana przez towarzystwo ubezpieczeniowe. Osamotniona Bella zamieściła w amerykańskich gazetach ogłoszenie matrymonialne. Od tamtej pory w La Porte pojawiali się coraz to nowi kandydaci do ręki pani Gunness wraz z hojnymi prezentami, żaden z nich nie opuścił już wioski. W 1908 r. dom Belli doszczętnie spłonął, a w zgliszczach, oprócz ciała jej samej i trójki dzieci, znaleziono szczątki 28 mężczyzn (niektóre źródła podają, że liczba ofiar Czarnej Wdowy sięgnęła 40). Na krótko przed śmiercią zdobyte kosztowności przekazała wielkodusznie na sierociniec w Chicago...