• Do XV wieku śmigus i dyngus były dwoma odrębnymi zwyczajami. Dyngus oznaczał wymuszanie datków pod groźbą kąpieli, a śmigus smaganie palmą, gałązką czy rózgą.
  • Polewanie wodą w lany poniedziałek na Pomorzu pojawiło się dopiero po roku 1920.
  • Dziewczyny powinny myć w Wielką Sobotę twarz w wodzie, w której gotowały się jajka na święconkę. Podobno znikają wtedy piegi i inne mankamenty kobiecej urody.
  • Święcone jadło ma wielką moc. W dawniejszych latach nie wyrzucano z niego nic, nawet kości, które zjedzone przez psa miały ochronić go przed wścieklizną.
  • Na Lubelszczyźnie w lany poniedziałek mężczyźni praktykowali tzw. żurawia. Zbierali się pod karczmą, a potem chwytając za biodra swoich sąsiadów, biegli za prowadzącym, wydając dźwięki jak żurawie. Potem wszyscy gwałtownie upadali.
  • Praktykowany był zwyczaj połykania bazi. Miało to chronić od bólu gardła i wzmacniać cały organizm.
  • Zgniecione skorupki od święconych jajek rozsypywało się wokół domów. Dzięki temu całoroczna ochrona od wszelkich złych rzeczy była gwarantowana.
  • W Wielki Czwartek w Pruchniku nad Sanem odbywa się niezwykły obrzęd palenia Judasza. Kukła zdrajcy okładana jest kijami, a potem palona i topiona w rzece.
  • Mieszkańców wsi Dobra w Małopolsce odwiedzają dziady śmigustne. Dziady stukają do domów w nocy z wielkanocnej niedzieli na poniedziałek, nic nie mówią, tylko wydają z siebie straszne świstanie. Ma to symbolizować wysłanników żydowskich, którzy nie uwierzyli w zmartwychwstanie Jezusa i stracili przez to mowę.
  • Święconka na Podhalu jest nieco inna od tej w pozostałych regionach Polski. Obok jaj, kiełbasy i baby wielkanocnej, wkłada się także do koszyka banany, pomarańcze i kiwi.