Najczęstsze motywy zbrodni kobiet to?

Zbigniew Lew-Starowicz: Jeden typ kieruje się emocjami – impulsywnie, na ślepo. Dowiedziała się, że jest zdradzana, że on ma dziecko z inną kobietą i działa natychmiast. I w tym przypadku zabójstwo często nie jest celem, zdarza się przypadkiem, pod wpływem emocji, na przykład za mocno uderzyła talerzem albo nożem. Badałem taką sprawę, że właśnie robiła coś w kuchni, a on się w tej kuchni pojawił. Nie miał wcale poczucia winy, była wzburzona, działała impulsywnie, po prostu rzuciła się na niego z tym nożem. Drugi typ to są te, które smakują zemstę. Zbrodnia w tym przypadku jest dokładnie zaplanowana. Likwiduje tak, żeby ofiara się męczyła, żeby to było dla niej niespodzianką, żeby zobaczyć strach w jej oczach, żeby wiedziała, że to już koniec.

A damskie narzędzia zbrodni?

Pierwszy typ chwyta to, co znajdzie akurat w tej chwili pod ręką. Może to być nóż kuchenny, tłuczek do mięsa, cegła, stołek, nawet sweter, który leży na kanapie. Natomiast te, które działają z rozmysłem, wybierają taką broń, która je ochroni. Na przykład jeśli ma męża myśliwego, to stara się, by zbrodnia wyglądała na wypadek przy pracy, przy czyszczeniu broni. Jeśli kobieta usuwa inną kobietę, na przykład żonę kochanka, to stara się tak zaplanować zbrodnię, by ta osoba nie tylko umarła, ale i cierpiała. Tutaj mamy do czynienia z dużą dozą wrogości. Zwłaszcza duszenie, na przykład poduszką, jest wykorzystywane przez kobiety w stosunku do innych kobiet. Duszenie poduszką daje poczucie całkowitej władzy, bo to ode mnie zależy, czy ja puszczę tego powietrza, czy nie i jak długo będzie się ta osoba męczyć. Rzadko się zdarza, by kobieta używała broni palnej, jednak to wynika jedynie z trudnej dostępności.

A co z kobietami, które same nie zabijają, a wykorzystują w tym celu innych?

Tutaj mamy do czynienia znów z dwoma typami – jeden chce uniknąć odpowiedzialności. Ma poczucie, że nie będzie w to wszystko wciągnięta, bo druga osoba załatwi całą sprawę, taki delegat. Mamy tutaj do czynienia z ogromną manipulacją, która kobietom zdecydowanie wychodzi lepiej niż mężczyznom, bo przecież do tego typu zbrodni trzeba jakoś delegata nakłonić. Drugi typ to manipulacja, która daje dodatkowy smaczek, bo wybór osoby, którą się manipuluje, nie jest przypadkowy i to daje teatrum pełne emocji. Na przykład wybiera byłego kochanka ofiary, czyli delegat ma dodatkową motywację, a przy okazji daje mu satysfakcję, że to właśnie on został wybrany.

Czy mężczyźni także stosują takie metody?

Takie machiavellistyczne? Per saldo o wiele rzadziej. Mężczyźni działają o wiele częściej na zasadzie prymitywnej agresji, takiej złości, która jest wpisana w ich płeć.

Z czego to wynika? Nie każda kobieta jest w stanie zabić?

Jest taki stereotyp, że kobiety są takie uczuciowe, subtelne, wrażliwe i generalnie to wszystko do nich w ogóle nie pasuje. Natomiast męska agresja jest bardziej czytelna i nikogo nie dziwi, tymczasem to my sobie to upraszczamy. Zresztą w Stanach o 650 proc. wzrósł poziom przestępczości wśród kobiet, a o czym to świadczy? Nasz świat się zmienia i zmienia się podział ról w społeczeństwie. I tak faktycznie kobiece kobiety może do takich twardych zbrodni byłyby mniej skłonne, ale tych kobiecych kobiet jest coraz mniej, natomiast jest coraz więcej męskich kobiet lub androgenicznych kobiet, a te z kolei świetnie wpisują się w możliwości zabójczyń.