"Zawsze czuję się niezręcznie, kiedy muszę tłumaczyć, dlaczego kocham gołębie" – mówi w filmie jeden z najwybitniejszych pięściarzy w historii. Wygląda jak czarnoskóra wersja Danny’ego "Maczety" Trejo. "Żelazny Mike" ma ogromne, umięśnione łapy, zawadiacki wyraz twarzy, tatuaże i pobyt w więzieniu na koncie. Jego miłość do gołębi może dziwić, dopóki nie poznamy lepiej jego biografii.

Pierwsza runda

Michael Gerald Tyson urodził się 45 lat temuw Brownsville, cieszącej się złą sławą części Brooklynu. Królowały tam narkotyki i kradzieże. Wychowywanemu tylko przez matkę Mike’owi niełatwo było ich unikać. Kiedy miał 13 lat, za rozbój trafił do szkoły z poprawczakiem. Pewnego dnia w szkole gościł bokser wszech czasów Muhammad Ali. Tyson zapragnął pójść w jego ślady. Młodego adepta walk na ringu wypatrzył legendarny trener Cus D’Amato. Stał się dla Mike’a niemal jak ojciec. Poprowadził Tysona do jego pierwszej zawodowej walki, w 1985 roku w Nowym Jorku. Mike wygrał ją, nokautując przeciwnika w pierwszej rundzie. Kilka miesięcy później Cus zmarł. Mike zaczął odnosić wielkie sukcesy, ale też coraz częściej pakować się w tarapaty.

Środek walki

W "Gołębim sercu Tysona" bohater mówi, że jego gniew tak potrzebny do walki z przeciwnikami pojawił się, kiedy miał dziesięć lat. Przenoszącego w worku gołębie Mike’a zaczepił członek jednego z gangów. Zabrał mu ptaki. Kiedy ten poprosił go o zwrot, gangster wziął jednego z gołębi, urwał mu głowę, a krwią oblał Tysona. To była jedna z najbardziej wstrząsających chwil w życiu Mike’a. "Gołębie były pierwszą rzeczą, jaką pokochałem w życiu" – wspomina. To gniew doprowadził go do tytułu najmłodszego mistrza świata wagi ciężkiej w historii boksu zawodowego (miał 20 lat i cztery miesiące). W kolejnych latach stoczył niezapomniane walki w obronie swoich tytułów ze znakomitymi pięściarzami, m.in. Tonym Tuckerem, Michaelem Spinksem i Larrym Holmesem.