Wydawać by się mogło, że wcześnie osiągnął niemal wszystko. Jako 30-latek miał już na koncie współpracę z takimi reżyserami, jak Tim Burton, Mike Nichols czy Jonathan Demme (urodzony swoją drogą w miejscowości Baldwin). Niedługo później zagrał u boku Seana Connery’ego w "Polowaniu na Czerwony Październik". Kolejne jego sukcesy to m.in. świetna rola w "Glengarry Glen Ross".

Za rolę Stanleya Kowalskiego w "Tramwaju zwanym pożądaniem" Tennesseego Williamsa, wystawionym na Broadwayu na początku lat 90., Baldwin dostał Tony Award. Spektakl cieszył się takim powodzeniem, że sfilmowano go specjalnie dla potrzeb telewizji.

"Nie dostaję ról ze względu na mój wygląd" – deklarował. Rzeczywiście: choć urody i głębokiego, szorstkiego głosu może Baldwinowi pozazdrościć niejeden kolega po fachu, to kluczem do jego sukcesu wydaje się przede wszystkim talent. Z łatwością potrafi zdjąć maskę komika i odegrać rolę brutalnego intryganta. Cóż z tego, skoro według słów przyjaciela aktora, Lorne’a Michaelsa, uparcie walczy z wszelkimi objawami dobrego samopoczucia, jakie tylko zdoła u siebie zdiagnozować. Skąd to ponure usposobienie? Jedna z dwóch możliwych przyczyn nie wymaga dodatkowych wyjaśnień: nieudane życie prywatne, rozwód z Kim Basinger i ciągnąca się latami walka o opiekę nad córką. Druga jest zdecydowanie mniej oczywista: Baldwina martwi jego nieudana kariera aktorska. I nie chodzi tylko o brak Oscara. Baldwinowi przydałaby się rola życia.