Na początku przyjęte chłodno, "Lśnienie" dziś uznawane jest za kultowe. Znajduje się w czołówce list najlepszych filmów wszech czasów, jest też jednym z najlepszych horrorów w osobistym rankingu Martina Scorcese.

Przystępując do realizacji tego filmu, Kubrick postawił sobie za cel stworzenie horroru totalnego, o którym widzowie długo nie zapomną. Perfekcjonista, dbający o każdy element swojej opowieści, serwuje połączenie sugestywnych obrazów, wyrafinowanych kadrów z muzyką. Miesza Pendereckiego ze swingiem, bawi się słowami, trzyma w napięciu umysły widzów, nie pozwala im odpocząć, niepokoi od początku do końca.

Jack Torrance (Jack Nicholson), niespełniony pisarz, przyjmuje posadę stróża w hotelu odciętym od świata przez zimę. Razem z nim przyjeżdżają żona Wendy oraz synek Danny. Pisarz w skupieniu chce pracować nad swoim dziełem. Okazuje się, że komfort bycia w izolacji może mieć swoją cenę: poprzednik Jacka porąbał siekierą żonę i dwie córeczki, po czym się zastrzelił. Torrance jednak niespecjalnie przejmuje się ostrzeżeniami.

Hotel Overlook to miejsce przeklęte. Zbudowany w miejscu pochówku Indian, przechowuje obrazy popełnionych zbrodni. Zamieszkują go zjawy, na początku widziane jedynie przez dziecko, obdarzone darem lśnienia.

Główne wątki oraz postaci zaczerpnięte zostały z powieści Stephena Kinga o tym samym tytule, jednak trudno nazwać ten film ekranizacją. Jest to wariacja na temat historii z książki, przełożona na niezwykle kunsztowny język Kubricka.

W rzęsiście oświetlonym hotelu rozgrywa się makabra. Raz jest to miejsce przypominające klaustrofobiczną pułapkę, innym razem zaskakuje pustką, bezkresnymi salami balowymi, niekończącymi się korytarzami. Tym samym Kubrick zrywa z motywem zła czającego się w mroku.

Najważniejsze role życiowe głównego bohatera to przede wszystkim nie bycie ojcem i żywicielem rodziny, ale zabójcą. Największy ładunek grozy zawarty jest w jego nagłym szaleństwie, które kieruje agresję wobec najbliższych bohaterowi ludzi, czyli żony i syna. W ten sposób autor "Mechanicznej pomarańczy" wzbogaca repertuar kina grozy, wprowadza charakterystyczny dla swoich dzieł rys szaleństwa, przekonanie o okrutnej naturze człowieka, który korzysta z możliwości czynienia zła.