Wampir – to już chyba bardzo wyświechtana filmowa klisza?

Mój bohater Eric jest mocno zmodernizowaną wersją ekranowego upiora, w porównaniu na przykład z Maksem Schreckiem z "Nosferatu". Podoba mi się oddzielenie jego mrocznej natury od tego, czym się zajmuje – by tak rzec – zawodowo. Jest przecież biznesmenem, prowadzi bar, współpracuje z ludźmi – w dzisiejszych czasach nawet wampir potrzebuje dobrego księgowego.

Serial jest pełen seksu i przemocy – nie przeszkadza ci to?

Nie, absolutnie. Wszystko, co się w nim dzieje, jest uzasadnione, wynika z rozwoju akcji lub charakterów postaci. Jest też bardzo stylowo nakręcony, więc nigdy nie miałem poczucia, że dzieje się coś, w czym nie chciałbym uczestniczyć. Nawet jeśli momentami jest to prawdziwy hard core.

Mam wrażenie, że w trzecim sezonie twoja postać nabiera głębi.

Też mi się wydaje, że Eric wciąż ewoluuje, może nawet dorasta. Mam coraz więcej do grania, a budowanie tej postaci staje się bardziej wymagającym zajęciem. Ale też coraz łatwiej mi się z nim utożsamiać, gdy ma więcej ludzkich cech.

Wiadomo już, jak potoczą się jego losy w kolejnym sezonie serialu?

Wiem na ten temat niewiele więcej niż fani "Czystej krwi". Czytałem oczywiście czwarty tom cyklu Charlaine Harris, który jak zwykle będzie podstawą scenariusza, ale Alan Ball i jego ekipa mogą rozwinąć akcję w zupełnie innym kierunku – robili tak już po wielokroć. To grupa bardzo utalentowanych i błyskotliwych ludzi, więc nie martwię się, że mnie skrzywdzą w tym scenariuszu.