Irena i Jerzy Morawscy to wytrawni reporterzy i dokumentaliści. Ich nakręcony przed kilkoma laty serial pt. „Ballada o lekkim zabarwieniu erotycznym”, odsłaniający kulisy i codzienność różnych zgrzebnych form rodzinnego porno-biznesu, wstrząsnął świadomością telewidzów. Dowiedzieliśmy się zeń o generowanych przez media marzeniach dziewcząt z małych maisteczek, które śnią o karierze modelki i kończą walcząc w kisielu na arenie wiejskiej dyskoteki, cynicznie wykorzystane przez lokalnych „biznesmenów”.

W „Czekając na sobotę” wracamy do tego świata, w którym błyskająca stroboskopami dyskoteka jest centrum kultury i sztuki, swoistą axis mundi podtrzymującą egzystencję lokalnej społeczności, dostarczając jej zarówno rozrywki, jak i pracy. Bohaterami filmu są nie tylko bywalcy tego typu przybytków, zostawiający w barze większość swoich skromnych zarobków, ale też osoby, które dzięki istnieniu lokali o nazwach takich jak „Nokaut”, czy „Venus” zarabiają na życie: tancerki erotyczne i sprzątaczki, które zbierają porzucone przez imprezowiczów puszki i butelki.