Decyzje o skali makro wydają się kluczowe, ale najwięcej frajdy sprawiają rycerze. W jaki magiczny ekwipunek ich wyposażyć, by byli najbardziej skuteczni w boju i sprawnie zarządzali przyznanymi lennami? W jakie atuty inwestować przy awansach? Stawiać raczej na magię czy walkę w zwarciu? A może logistykę? Z jakimi damami dworu ich swatać, by okazały się najbardziej swym mężom pomocne?

Czy wspierać chrześcijaństwo, czy starą wiarę? Wybrać ścieżkę tyranii czy prawości? Obie te osie tworzą układ współrzędnych, każda ćwiartka daje dostęp do innych czarów i cech szczególnych.

Siłą tej gry jest brak oczywistych rozwiązań, także przy tworzeniu armii. Łucznicy, tak potężni w pierwszym etapie batalii, z czasem okażą się bezradni wobec szarż ciężkiej konnicy na otwartym terenie, nawet przy wsparciu tarczowników (a może przydzielić im pikinierów?). Przewaga militarna nie zapewni sukcesu w bitwie, jeśli stawiamy na piechurów, a wróg lekką konnicą błyskawicznie zajmie liczne punkty kluczowe, co obniży moralne naszych wojaków do poziomu przegranej.

Trzeba wciąż adaptować strategie i taktyki w miarę rozwoju sytuacji. Wciąga to nieprzytomnie. Na czym zatem polega słabość, o której wspomniałem? Przeciwnik zbyt szybko staje się potęgą nawet przy bardzo skutecznym prowadzeniu batalii przez gracza. Błyskawicznie awansuje potężnych dowódców i szkoli elitarne oddziały. Z czasem ten cierń staje się bardzo dokuczliwy. Miejmy nadzieję, że twórcy udostępnią z czasem łatki, które zbalansują układ sił. Dziś „Król Artur” frustruje poziomem trudności – choć wciąż chce się do jego wyzwań wracać.