Pytanie, którego boję się zadać, ale nie mogę sobie odmówić tej przyjemności, bo jestem bardzo ciekawa, choć pewnie milion razy ci je zadawano. Jakie kobiety ci imponują?
Piękne, świadome, z pasją i takie, które potrafią zawalczyć o swoje.

To znaczy?
Które nie boją się wyzwań. Takie kobiety, które nie będą szukały w mężczyźnie tylko i wyłącznie oparcia. Po prostu inteligentne.

Czyli rozumiem, że przeciwieństwo typu kobieta-bluszcz?
Tak. Zdecydowanie, ale myślę, że tego samego szukają tak naprawdę kobiety. Te świadome.

Mężczyzn-bluszczów jest niewielu?
Zdarzają się. Tak naprawdę nie ma złotej recepty. Ludzie wyszukują partnerów na tym poziomie, na którym się znajdują. Mężczyzna, który bardzo ciężko pracuje fizycznie, będzie marzył o domu, w którym dostanie obiad i kobiecie, która zaopiekuje się jego dziećmi. I taką kobietę sobie znajdzie. Mężczyzna, który często wyjeżdża i na przykład jest pisarzem, będzie szukał zupełnie innej kobiety. Takiej, która będzie mogła skrytykować jego książkę, a on uzna to za krytykę właściwą. Nie ma tak naprawdę złych wyborów. Jest tylko kwestia tego, czego potrzebuję.

Zbliżasz się do czterdziestki. Uważasz, że to będzie jakiś przełom? Czy przywiązujesz do tego wagę?
Myślę, że przełomów jest bardzo dużo w naszym życiu i nie ma takiego ostatecznego. Ciągle się zmieniamy.

Ale czterdziestka jest uważana za jeden z tych ważniejszych. Kręci się filmy o tym, bo i „Czterdziestolatek” i „39 i pół”...
Świat nie stoi w miejscu. W latach 70. i 80. byliśmy zupełnie kimś innym, inaczej patrzyliśmy na świat, bo była inna perspektywa. W latach 80. miałem takie poczucie, że jesteśmy w kraju, w którym nic się nie może udać. A w tej chwili, w roku 2009 większość Polaków wierzy w to, że wiele się może udać. Mają poczucie sukcesu i, że ten sukces jest w zasięgu ręki. Ulegamy ciągłym zmianom, dlatego ja nie wierzę w to, że jest jakiś jeden zasadniczy przełom. Ten przełom w moim życiu 39/40 to jest jedna podstawowa rzecz: odrzucenie iluzji i w końcu robienie tego, na co ma się naprawdę ochotę. Jeżeli się tego nie robi, zaczyna się za to płacić cholernie wysoką cenę.

Czyli bardziej słuchanie siebie?
Tak, ale to też nie jest egoistyczne, tylko jest próbą odkrycia, czego ja chcę, czego pragnę dla siebie, dla moich bliskich. Czego potrzebuję, żeby być w pełni.

Pytanie, moim zdaniem bardzo ciekawe, od jednej z czytelniczek: „Czy będąc jednym z najprzystojniejszych aktorów w Polsce i u progu czterdziestki, wierzy się jeszcze w miłość?”.
Bardzo dobre pytanie. Tak. Wierzy się w miłość, ale o tę miłość jest coraz trudniej, bo to nie jest tylko taka miłość, że się zakochałem, podoba mi się dziewczyna i czuję jakąś chemiczną potrzebę zbliżenia się do niej. Miłość ma zupełnie inny wymiar, poza tym dużo więcej wiemy na swój temat, co lubimy, czego nie, co akceptujemy, czego nie akceptujemy. I myślę, że to też ma związek ze świadomością. Ja na przykład szukam osoby świadomej. Najczęściej jest tak, że rozpoczynamy związki tacy niepoukładani. Bardzo często ten nasz partner może być nawet zwierciadlanym odbiciem naszym, bo szukamy podobieństw. I potem nagle okazuje się, że te podobieństwa zaczynają nas drażnić. Ale myślę, że bez względu na wiek, jak się patrzy na pana Łapickiego, to miłość jest możliwa.