Dlaczego częściej grywasz za granicą niż w Polsce? Tutaj brakuje dla ciebie odpowiednich propozycji czy tak sobie wymyśliłeś?
Po prostu chciałem pewnych zmian. Chodziło mi o przemianę. Wiedziałem, że w Polsce zaczynam budować pewien wizerunek i zaczął we mnie narastać bunt przeciwko temu, jak jestem tutaj odbierany albo w jakich rolach jestem obsadzany. Przestało mi to pasować, nie do końca dobrze się z tym czułem. Chciałem wyjść na zewnątrz, żeby wpuścić powietrza, żeby znaleźć znowu nowy kontekst dla siebie. Myślę, że to się udało, bo szereg ról, w których zagrałem w Rosji, we Francji i w Stanach, dało mi satysfakcję, a z drugiej strony otworzyły mnie one na pewne możliwości i zobaczyłem, ile potencjału jest we mnie do wykorzystania, do zagospodarowania i ile pracy do zrobienia.

Nie chciałeś być playboyem, bo taki wizerunek tu ci ciążył?
My bardzo łatwo przyklejamy łatki. Buntuję się przeciwko temu, bo w momencie, kiedy komuś przyklejamy łatkę na czoło, jesteśmy bardzo spokojni, bo czujemy się bezpieczni. On jest aktorem serialowym, ten tylko i wyłącznie nagrywa głos, ten śpiewa. I załatwiamy sobie sprawę w ten sposób. A drugi powód jest taki, że nasza kinematografia, która robi ok. 40 filmów rocznie, jest uboga, jeśli chodzi o gatunki filmowe. To znaczy robi się gatunki trudne tzw. art housy, które nie są nigdzie oglądane, ale są konieczne, bo opowiadają na przykład o jakimś stanie duszy Polaków. A ja się nie zgadzam na to, że stan duszy Polaków to jest prowincja, brud i smród. W kinie szukam zawsze metafory, choć mam problemy z filmami von Triera, w których jest metafora, ale są one ciężkie do przyjęcia pod względem estetycznym. Do tej pory zagrałem w filmach gatunkowych, takich jak: drama wojenna, obyczajowy film historyczny, komedie. Najczęściej biorę udział w filmach historycznych kostiumowych. To też jest pewna ciekawa obserwacja, bo w Polsce tych filmów kostiumowych mało się robi. Więc może ja jestem człowiekiem z innej epoki.